Gamevault.be

De Japanse RPG-mastodont staat voor onze deur, uiteindelijk. Het wachten op een Final Fantasy voor de huidige generatie consoles duurt intussen al even, maar de wachttijd is voorbij. Vier maanden na de Japanse release is de rest van de wereld aan de beurt, en zelfs Microsoft wil een stuk van die lekkere taart. Dat betekent dat niet enkel Sony-gamers zich deze keer mogen verwachten aan een episch avontuur van Square Enix.

Noodlottig gebrandmerkt

Een nieuw chronologisch deel in de reeks betekent ook een volledig vers verhaal, originele wereld, nieuwe personages en meer van dat. Kortom: vernieuwing is al wat de klok slaat. En deze keer heeft men echt het onderste uit de kan gehaald, want zonder enige voorkennis loop je misschien verloren in dit ogenschijnlijk complexe verhaal. Final Fantasy XIII bestaat uit twee werelden: Cocoon, de beschaafde luchtwereld die boven Pulse zweeft, en Pulse staat voor het volledig tegenovergestelde. Chaos en wildernis, dus. Beide werelden bevatten bovennatuurlijke wezens die bezitten over ongelofelijke magie, zogenaamde fal’Cie. Deze kiezen uitverkorenen uit door ze te brandmerken en een visioen te geven dat hun Focus heet, oftewel dus hun missie inhoudt. Mensen die gekozen worden door de fal’Cie, vallen onder de noemer l’Cie. Maar het is allesbehalve een eer om uitverkoren te zijn, want wie zijn Focus voltooit, krijgt het eeuwige leven en verandert in kristal. Wie dat niet doet of kan doen, verandert in een gedrocht zonder besef van tijd en identiteit dat men de naam Cie’th geeft. Sowieso loopt het dus slecht af voor jou.

De bevolking van Cocoon (en dan vooral de leidinggevende macht over die wereld) leeft in angst omdat zij het onbekende gevaar op Pulse en diens fal’Cie en l’Cie constant moeten confronteren. Stel je maar eens voor dat een l’Cie van Pulse de Focus krijgt om Cocoon neer te halen. Het verhaal vangt aan met een Pulse fal’Cie (zo een goddelijk wezen dus, als je nog volgt) dat Cocoon aanvalt. De regering van Cocoon, die bovendien in contact staat met de fal’Cie van hun wereld, ziet hierin hun kans om een veiligheidsoperatie te starten door tal van mensen onterecht op te pakken waarvan ze denken dat ze l’Cie zijn en hen te deporteren naar het woeste Pulse. Deze actie krijgt de naam “The Purge” wat evenveel wil zeggen als “De Zuivering.” Onder hen bevindt zich de jonge vrouw Lightning, die voor onbekende redenen zich bevindt op de trein. Een groot deel van de bevolking gaat niet akkoord met deze Purge aangezien veel van hun geliefden zomaar opgepakt worden en verbannen worden naar Pulse, die wereld zonder enige degelijke beschaving. Net zoals verwacht door de Cocoonse regering, begint de bevolking in opstand te komen. De leiding van Cocoon gebruikt deze gevolgen van de Purge als een dekmantel om voor een massale afslachting te zorgen. Iedereen die in hun ogen een bedreiging vormt voor de vrede op Cocoon, kan dusdanig tijdens het heetst in de strijd gewoon neergeknald worden.

De trein wordt aangevallen waardoor Lightning even tijd heeft om de bewakers uit te schakelen en samen te ontsnappen met Sazh, een zwarte en nieuwe bondgenoot die net zoals haar meer verbergt achter zijn uiterlijk. De verzetstrijders, die de naam NORA dragen, vechten intussen onvermoeid verder tegen de Cocoonse ordetroepen genaamd PSICOM. Onder de NORA-leiders bevindt zich Snow, een taaie knokker. Onderweg tijdens dit immense gevecht maken de drie personages nog enkele nieuwe bondgenoten en volgen ze allemaal individueel hun weg naar de grote Pulse fal’Cie die Cocoon binnengedrongen is. Wat blijkt nu? De zus van Lightning die Serah heet, tevens verloofde van Snow, is zelf een l’Cie met een Focus. Eens ze haar vinden in de fal’Cie, is het reeds te laat en verandert ze in kristal na haar geslaagde missie, wat die ook mocht zijn. Uit blinde woede vallen onze helden de Pulse fal’Cie aan, en met succes. Maar tijdens het proces raken ze zelf gebrandmerkt als l’Cie. Aan jou om de zes protagonisten te helpen overleven doorheen dit epische verhaal, en eventueel ook Serah te redden? Als je nog wat tijd over hebt?

Leren stappen vooraleer je wil lopen

Eens je in grote lijnen het bovenstaande begrijpt, zal je geen problemen hebben met de rest van het verhaal. Een Final Fantasy-game beschikt immers altijd over een stevig plot dat je intussen via flashbacks en andere cutscenes toont welke drijfveer de hoofdrolspelers hebben. Tussendoor bekampen de personages vele vijanden die bezaaid liggen over het lineaire pad. Er is tijdens de eerste uren geen ruimte om sterk af te wijken en locaties kunnen niet bezocht worden op eender welk moment. Het is iets anders dan wat we de afgelopen jaren kregen te verteren, maar het vastgelegde traject laat de makers toe om het tempo in het verhaal te houden. Logisch, aangezien je 50 uur nodig hebt om enkel het hoofdverhaal uit te spelen. Er zijn zijlijnen om te verkennen, maar verwacht je in het begin niet aan open werelden om op onderzoek te gaan.

Het duurt trouwens een hele poos vooraleer je in de combat alle teugels in handen krijgt. Aanvankelijk ziet het er naar uit dat Square Enix zijn hardcore kern in de steek laat, maar nadien splijt het hele systeem open en moet je van alle troeven gebruik maken om heelhuids door te stoten naar de volgende plek. Het hele gevechtsysteem is dan ook omgegooid. Je moet al ten eerste geen rekening meer houden met MP (magiepunten). Die zijn van de combat-kaart geveegd, en dat past zelfs nog behoorlijk in de verhaallijn aangezien enkel l’Cie magie kunnen gebruiken. Bovendien controleer je tijdens een gevecht geen drie personages meer, maar eentje rechtstreeks en moet je aanvallen invullen in slots, waarvan zwaardere aanvallen per beurt meer slots vereisen. De tactiek achter deze diepgaande en superieure combat ligt ‘m in de Paradigms.

Achter de term Paradigm schuilt een tactische verdeling van rollen: Commander, Ravager, Sentinel, Medic, Synergist en Saboteur. Veranderen van deze vechtstijlen kan je zoveel doen als je wil, aangezien deze elk gevecht in jouw voordeel kantelen. Veel Paradigms zijn al voorop ingesteld, maar je kan er zelf ook aanmaken. Door het correct gebruiken van de Paradigms ben je in staat om vijanden te immobiliseren of te “staggeren” zoals dat heet in Final Fantasy XIII. Eens ze na die kettingaanvallen verzwakt zijn, doe je een pak meer schade en kan het gevecht in luttele seconden afgelopen zijn. Tactiek telt dus, en zonder het veranderen van Paradigms ben je een vogel voor de kat. Na afloop krijg je een sterrenrating om je Technical Points aan te vullen die je gebruikt om bepaalde technieken te gebruiken en Eidolons op te roepen, de Summons van deze Final Fantasy, zeg maar. Daarnaast krijg je ook items zoals Potions om te genezen, Phoenix Downs om personen terug in de strijd te brengen en andere attributen om je sterker te maken. De meeste voorwerpen zijn gelukkig ook terug te vinden in de shops die ter beschikking staan in een save point.

Upgraden in en naast je Crystarium

Een succesvol einde van een gevecht levert trouwens Crystogen Points op om in je Crystarium te duiken. Kenners van de reeks verstaan me als ik zeg dat het systeem verdacht veel lijkt op de Sphere Grid uit Final Fantasy X. Leken van de RPG-reeks krijgen bij deze mee dat het Crystarium een netwerk van allerlei upgrades zijn die je stuk voor stuk kan unlocken door gevechten aan te gaan en de gewonnen Crystogen Points te investeren. Nieuwe aanvallen zijn daardoor ter beschikking, meer magiekracht, gezondheidspunten en meer fysieke kracht onder andere. Voor elk personage valt er heel veel te upgraden, dus zoveel mogelijk gevechten aangaan speelt enkel in je voordeel om sterk genoeg te blijven. Wapens en attributen zoals ringen, kettingen en dergelijke krijgen dezelfde mogelijkheid, maar deze maak je sterker door het verworven materiaal uit gevechten daar in te investeren. De attributen en wapens zijn in de omgekeerde richting uit elkaar te halen en met dat materiaal weer verder te investeren.

Dit alles zal voor de beginnende gamer misschien aartsmoeilijk klinken. Je moet uiteindelijk zeer veel in de gaten houden en niet vergeten om telkens doordacht te upgraden. Wie de gevechten niet te moeilijk wil maken, krijgt daarom een Auto Attack-knop waardoor je personage automatisch de meest toepasselijke aanval kiest. Die zal effectiever van pas komen wanneer je met de Libra-techniek (de eerste van velen) een vijand analyseert en zijn zwakke plekken leert kennen. De getrainde spelers die niet willen weten van een automatisch gevechtsysteem, kunnen nog steeds de manuele aanvallen bovenaan plaatsen in de HUD, zodat ze niet bij vergissing klikken op iets anders. Er werd aan iedereen gedacht, zoals je ziet. Maar vergeet desondanks de aan te passen gameplay stijl niet om van Paradigms te wisselen, dat is iets dat je nog steeds zelf in de hand hebt.

Denken aan de andere kant van de wereld

Qua presentatie zou ik je feitelijk zelfs niets meer moeten vertellen, want wie aan Final Fantasy denkt, weet dat het artistieke design enorm sfeervol in beeld komt dankzij de gedetailleerde uitrusting en fancy kostuums die onze helden dragen. Maar deze keer heeft men wel ervoor gezorgd dat we geen halve voice-overs krijgen. De lipsynchronisatie zit over de hele lijn zeer strak, samen met zowel de ingame als CGI-gerenderde filmpjes waarvan de laatste zouden weggelopen kunnen zijn uit Final Fantasy: Advent Children. Uitstekende kwaliteit op ons bord, ook al is deze game multiplatform en kan de Playstation 3 daardoor zijn volle kracht niet benutten. Inhoudelijk zit er geen verschil tussen beide platforms, maar hou er rekening mee dat de PS3-versie één Blu-ray disc heeft en de 360-kant maar liefst drie DVD’s in beslag neemt en dat daarnaast diezelfde versie op een lagere resolutie draait. Een letterlijk “mooiere” ervaring vind je op de Playstation 3 die tot op 1080p ondersteunt, al spreken we niet over een grote grafische kloof.

De lokale song die gefeatured wordt voor de Engelstalige versie van Final Fantasy XIII is afkomstig van Leona Lewis. Wie de launch trailer intussen heeft bekeken, zal gehoord hebben dat het een intense doch misschien overdreven keuze is voor de game. Wat ons betreft, haalt de oorspronkelijke song van Sugawara Sayuri hier de bovenhand. Zoek het maar eens op. Al een geluk dat Lewis’ muziek niet prominent aanwezig is, want de soundtrack in de game staat perfect op z’n beide benen zonder. Dankzij een betere grafische engine tovert men prachtige panorama’s in beeld gepaard met de muziekcompositie van Masashi Hamauzu. Geen Nobuo Uematsu, die aan de veertiende game intussen mee werkt. Eén van die eerste immense omgevingen die je doorkruist, is een in kristal bevroren meer waarop je loopt. En da’s nog maar het begin; het wordt prachtiger naarmate je verder verkent.

Conclusie

Stevig benutte tijd, al die jaren die gekropen zijn in Final Fantasy XIII. Da’s het enige besluit dat ik kan trekken. De eerste uren is het misschien doorbijten voor een geoefende speler. Maar dankzij de tutorials leer je stap voor stap om te gaan met de uitstekende combat en je wordt als dusdanig daarna rijkelijk beloond. Deze meesterlijke RPG vertelt ondanks het vastgelegde traject een fantasierijk verhaal zoals alleen Square Enix dat kan. Final Fantasy voelt bijna aan als een genre op zich, en deel 13 behoort meteen tot diens elite. Een geniale RPG, zonder meer.

+ Weerom geslaagd Final Fantasy-verhaal
+ Toegankelijk voor elke RPG-speler
+ Zeer diepgaand combat- en upgradesysteem
+ Lange speelduur
+ Artistiek design
+ Imposante panorama’s en cutscenes
+ Verzorgd voor het westerse publiek
+ Audiovisueel sterk

- Komt traag op gang

| 5 reacties